mei 23, 2016
0 Comments
by Jan Kieft
De wet die Europese leiders niet begrijpen

De wet die Europese leiders niet begrijpen

Overal in de EU neemt de weerstand tegen Brussel toe. De huidige Oostenrijkse verkiezingen laten zien hoezeer de verdeeldheid om zich heen grijpt. Geen wonder. Lagarde, Juncker en Draghi zijn geen van drieën democratisch gekozen. Maatregelen worden ondemocratisch opgelegd, waarbij Juncker tijdens onderhandelingen met de Griekse minister Varoufakis hem bedreigde met de uitspraak “democratie mag niet belemmeren dat wij ons financieel stelsel implementeren”. Intussen is de EU al zover gegaan dat zij zaken doet met een land waarvan de leider zichzelf tot dictator laat kronen (Turkije). De inhoud en het beslissingsrecht over TTIP wordt het Europese volk ontnomen en zo kunnen we nog wel even door gaan. Alles in het kader van de belofte van groei, terwijl de ondernemer een groeiend woud van beperkende regels ervaart en de burger alleen maar toenemende armoede op zich af ziet komen. Hoe ondemocratisch wil je het in Europa hebben?

Wet van Ritme: de vlam slaat in de pan.

De allesoverheersende overtuiging is dat onze politici de problemen niet oplossen maar zelf creëren. Dat kan natuurlijk niet zonder gevolgen blijven. Volksopstanden, de toenemende roep om referenda, de poging van een deel van het Engelse volk om de EU de rug toe te keren, het zijn allemaal reacties die te verwachten waren. En het wordt nog erger. Volgens de universele Wet van Ritme (www.leadersfromwithin.com/7-wetten/) wordt iedere aktie opgevolgd door een reactie die tegengesteld is en minimaal van gelijke sterkte. Dat werkt als de bekende klepel van de klok. Met andere woorden: naarmate de EU zichzelf als instituut meer en meer aan het volk oplegt, zal de weerstand daartegen alleen maar groeien. Dit mechanisme van aktie en reactie gaat net zo lang door totdat de vlam in de pan slaat. Het is geen strategie van succes maar van mislukking. Een teken van incapabel politiek leiderschap, wat onze leiders zelf niet onder ogen willen komen. Incapabel, omdat diezelfde leiders de meest elementaire spelregels van het leven niet kennen. Die worden weergegeven in universele, wetenschappelijke wetten en hebben maar één doel: groei van leven. Van binnenuit in plaats van opgelegd.